Vier vijf mei - door Ellyne Bierman
Tijdens een stille tocht over het Damrak met mijn zoon (12) en alle anderen kinderen uit groep 8 van onze school, liepen we met bloemen naar het verzetsmonument op de Prins Hendrikkade, bij het Victoria Hotel.
Heel even schoot het door me heen, jeetje, had ik blijvende bloemen voor de kinderen mee moeten nemen? De Juf op Straat ( fantastische baan) had van een mannetje van de bloemenstal een paar bossen verse bloemen gekregen ( en de doornen eraf gehaald) om aan de kinderen te geven. 
Het was een bijzondere ochtend, de afsluiting van het Herdenken en Vieren project. De kinderen hebben een wandeling gemaakt langs belangrijke Joodse plekken in de stad, op bezoek bij een beeldhouwer, met stoepkrijt de namen van de Joodse slachtoffers getekend op de Schaduwkade. Les van een oorlogsslachtoffer. Heel erg bijzonder.
De kinderen hebben herdenkingsrituelen bedacht, verhalen geschreven en voorgedragen. Aan de ouders.
Na de bijzondere presentatie van de lessen en de verhalen, kregen de kinderen de bloemen om neer te leggen bij de namen die in de Dam staan.
Als je een naam noemt, erken je het leven.
Was mij nog nooit opgevallen ( de meeste mensen niet, denk ik).
Op 7 mei 1945 zijn tijdens het bevrijdingsfeest 32 Nederlanders, waaronder 7 kinderen omgekomen toen het vuur op hen geopend werd vanuit een gebouw. Tijdens het feest ineens totale paniek. Mensen verscholen zich achter lantaarnpalen en achter het draaiorgel.
De namen van de overleden mensen zijn in de tegels op de Dam verwerkt en met het opzeggen van de naam waarbij je een bloem legt, eren we het leven van de overledene.
Past daar een kunstbloem bij? Nee.
Juist de vergankelijkheid van de bloemen die we gebruiken bij rouwen en herdenken is zo mooi.
Daarna gingen we in een stille tocht over het Damrak met ruim 50 kinderen. Muisstil, op de drukste plek van het land, richting Centraal Station, onder politiebegeleiding.
Daar zijn we 2 minuten stil gestaan bij het monument van Jan de Jongh, ook overleden op 7 mei 1945.
Vandaag worden er in heel Nederland bloemen en kransen gelegd bij oorlogsmonumenten. Op de vraag of ik die kransen van kunstbloemen zou willen maken, is het antwoord nee, liever niet. De negatieve impact van bloemen vind ik nog steeds lastig, maar dit is een mooie traditie. Morgen zien ze er nog goed uit. Overmorgen wat minder. Na een week zijn ze bijna weg — en precies dat is de bedoeling. De vergankelijkheid benadrukken.